શબ્દની પણ આળ-પંપાળૉ કરીને થાક્યો છું હવે

શબ્દની પણ આળ-પંપાળૉ કરીને થાક્યો છું હવે
તું નથી તો જો વિસામે પણ પહોંચી ભટક્યો છું હવે

રાહ જોતા થાકયો છું આંખમાં ચાતક-સમી પ્યાસ લૈ
આ તરસ કાજે જુવોને માનવી થઇ હાંફ્યો છું હવે

… આપની શેરી ફરીને રોજ પાછા ચાલ્યા જૈ અમે
ને પછી તારા જ ધરને જોઇ લાગે તરસ્યો છું હવે

આપણા બેની વચ્ચે બંધન હશે જે કદી ના તુટે
ને ઋણાનુંબંધની એવી પ્રથામાં અટકયો છું હવે

આવવું જો હોય તો તારે..ઉઘાડે-છોગ તું આવને
લાગણી છે એટલે તો જાતથી હું ભટકયો છું હવે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s