હું તારી HARD DISK ને તું મારી RAM,

હું તારી HARD DISK ને તું મારી RAM,
તને કરું છું ERROR વગર નો પ્રેમ ,
તું શુકામ કરે છે મને HATE,
હું કરું છું SAVE ને તું કરે છે FORMAT..
મારી દિલ ની લાગણી નો તને કરું EMAIL,
તારા તરફ થી કેમ આવે DELIVARY REPORT FAIL;
DOWNLOAD થાય છે દિલ માત્ર તારી જ FILE ,
અને તું જ છે જે HIDE કરે છે તારી PROFILE.
મારા MEDIA PLAYER માં તારા જ ગીતો વગાડું .
આ લાગણી ની PEN DRIVE તને કેમ કરી પહોચાડું .
હા પાડી ને HACK કરી લે મારા દિલ ની SITE,
તારા વગર થઇ ગયો છું BIT વિના ની BYTE.
તારા પ્રેમ નો VIRUS મને કેવો નચાવે
કરું હું DELETE તો ફરી પાછો આવે .
તારા વિના PROCESSOR માં ‘હોશ’ ક્યાંથી આવે ,
DUALCORE ના જમાના માં P4 થી કામ ચલાવે!

 

-શ્રેયસ ત્રિવેદી ‘હોશ’ via Facebook

કહેશો જરા..?

બદલાયેલ બદલાયેલ કેમ છે વાતાવરણ.. કહેશો જરા..
વિજ”  વર્ષો બાદ આવ્યા ક્યાથી   સ્મરણ.. કહેશો જરા..

શું એ દર્દ, આંસુ ને રુદન માં હજુ ઉણપ રહિ ગઇ હતી ..?
રુજાએલ જખ્મો ફરી ખોતરવાનું શું છે કારણ.. કહેશો જરા..

સ્વજનોનાં સાથ તરછોડી, સમાજ માટે સમજ છોડી..
રચ્યુ  છે તમે  ભલા કેવું આ  સમિકરણ.. કહેશો જરા..

મિત્રતાનું ઉપવન જ્યાં બે-ચાર ફુલોય હતા કૈ યાદ છે ?
શિદને મ્રુગજળ પામવા પહોચી ગયા રણ.. કહેશો જરા..

માત્ર ખુલાસાઓ ને દિલાસાઓ, કે સંજોગોનાં બહાનાઓ
સિવાય જો કહેવાનું બાકિ હોય કઇપણ.. તો કહેશો જરા..?

“વિજ” [pravika]

સાંભળ્યું છે કે હજી

સાંભળ્યું છે કે હજી એ સાંભળે છે
ભેદ ખોટા ને ખરાનો પણ કળે છે

સાંભળ્યું છે આ ગલીથી નીકળે છે
રાહ જોનારાઓને કાયમ મળે છે

સાંભળ્યું છે ક્યાંય દેખાતા નથી પણ
આમ જુઓ તો બધે એ ઝળહળે છે

સાંભળ્યું છે કે નર્યો અવકાશ છે એ
પણ હલે તો ચૌદ ભુવન ખળભળે છે

સાંભળ્યું છે વજ્ર થી પણ છે કઠણ એ
જાત સળગે મીણ જેવું પીગળે છે

સાંભળ્યું છે કે છે નિરાકાર ‘સુધીર’
તો ય ધારો એ રૂપે તમને ફળે છે

સુધીર પટેલ

હું મને ભૂલી ગયાનું યાદ છે

કોઇ પાસેથી ગયાનું યાદ છે
ને સજળ આંખો થયાનું યાદ છે

અવસરોના તોરણોને શું કરું
મંડપો સળગી ગયાનું યાદ છે

તું ય તારું નામ બદલીને આવજે
હું મને ભૂલી ગયાનું યાદ છે

આંસુઓ મારા હશે નક્કી જલદ
પાલવો સળગી ગયાનું યાદ છે

નામ એનું હોઠ પર રમતું રહ્યું
ને ગઝલ પૂરી થયાનું યાદ છે

ગુલ પછી હું ત્યાં કદી ન જઇ શક્યો
હર જખમ તાજા થયાનું યાદ છે

તમારો મુકામ,

અમારા હ્રદયમાં તમારો મુકામ,
આ હૈયું મટીને થયું તીર્થધામ.

તમે આંગળી મારી પકડી અને
પલકભરમાં રસ્તો થયો આ તમામ

થયું ધૂળધાણી ક્ષણોમાં બધું
અહમ્ નો અમારો આ કેવો દમામ !

લથડવાનું પહેલેથી નક્કી હતું
તમે જ્યાં પીધાં ઝાંઝવાના જ જામ

ભલે લોક એને કહે છે ગઝલ
‘અઝીઝે’ લખ્યું છે તમારું જ નામ.

કોને ખબર.

હોઠોથી હસી નાખ્યું પણ દિલ રડે છે કોને ખબર,
સૂકા રણની ભીતર આદિલ આસું ન્હાય છે કોને ખબર.

લાજનો ભાવ હતો એથી થોડા શરમાઇ ગયા,
સામે જોઇ ઝૂકી ગ્યા, આંખડી નમ છે કોને ખબર.

વિસાત શું એમની હતી મારા દિલને સ્પર્શવાની,
હું પણ થોડો બદલાયેલો હતો કોને ખબર.

દરિયાના મોજાં જેમ ઉછળતી રહેતી વેદનાઓ,
હરરોજ અહીં ભરતી રહે છે કોને ખબર.

જીવવાનું શૂન્ય બની ગયું છે
‘રાજવી’ એમના વિના, શ્વાસ પણ કેટલા ઉધાર ચાલે છે
કોને ખબર.

– પ્રવીણ ખાંટ

તો …તારો જવાબ શુ હશે?

વરસોથી સળગતો એક પ્રશ્ન પુછુ તો તારો જવાબ શું હશે?
પ્રેમથી નીતરતો એક પત્ર લખુ તો તારો જવાબ શુ હશે?

પહેલી વખત ના પાડવાની આદત હોય છે સ્ત્રીઓને
બીજી વખત પ્રેમનો પ્રસ્તાવ મૂકુ તો તારો જવાબ શુ હશે?

હજી પણ આવે છે યાદમાં તો ક્યારેક આંસું બની આંખમાં
ભુલી ગયો તને એમ બોલું ખોટું તો તારો જવાબ શુ હશે?

હજી પણ વિશાલના દિલમાં ઘૂઘવે છે આશાનો સાગર
પ્રેમથી તરબતર ગુલાબ આપુ, તો તારો જવાબ શું હશે?

શબ્દને અર્થની ખબર ક્યાં છે ?

શબ્દને અર્થની  ખબર  ક્યાં  છે ?
લાશને  શું ખબર,કબર ક્યાં  છે ?

ધન નહિં, માત્ર તેજ કર  ભેગું ,
દીવડો  આપણો ક્યાં અમર છે ?

પ્હાણ જોતાં જ ,જાય તૂટી પણ ,
કાશ એવી હવે  નજર  ક્યાં છે ?

જ્યાં તને  શોધવા  ગમે  કાયમ,
આજ   એવું    નગર   ક્યાં છે ?

જોઈલો  સૌ  નિમગ્ન છે ખુદમાં ,
અન્યની કોઈને   કયાં ફિકર છે ?

લાગણી શૂન્ય છે હૃદય  સઘળાં ,
શબ્દની એટલી અસર  ક્યાં છે ?

– આબિદ ભટ્ટ

ખોટું લગાડશો નહિ,

લોકો છે , કૈં  પણ   ધારે  તો ખોટું   લગાડશો  નહિ,
સાવ જ અવળું વિચારે    તો  ખોટું   લગાડશો  નહિ.

ક્યારેક  તમે   જાણો   એ  પ્હેલાં  ઊંચકી  પણ લેશે,
-ને    માથે   થી  ઉતારે  તો ખોટું   લગાડશો  નહિ.

સાવ  એટૂલા પડશો જગથી,એ પણ છે એક  લ્હાવો,
ઓળખશો  ખૂદને    ત્યારે  તો ખોટું   લગાડશો  નહિ.

ખૂબ જ યાદ તમે કરશો ને મળશો પરિચય પણ  પૂર્ણ,
એ  પાસે   ન  હો જ્યારે, તો ખોટું   લગાડશો  નહિ.

ત્યારે   જ મળે  છે દીવો  પ્રગટાવાની તક ;સુધીર’,
રહેવાનું   હો   અંધારે   તો    ખોટું   લગાડશો  નહિ.

-સુધીર પટેલ