પ્રેમ કરું છું, હું તને પ્રેમ કરું છું

પ્રેમ કરું છું, હું તને પ્રેમ કરું છું,
જાણું નહીં કે કેટલો ને કેમ કરું છું.

વધતો રહે છે, સહેજ પણ ઘટતો નથી કદી
છલકાતો જાય છે, હું જેમ જેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

દિવસો વીતી રહે છે તને જોઈ જોઈને,
રાતો પસાર હું જેમ-તેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

ખીલતો રહું છું હુંય ને ખૂલતો જઉં છું હું,
ગમતું રહે છે જેમ તને હું તેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

ભૂલીને ઘાટ જૂજવા એકાંતની ક્ષણે,
ઓગાળી એને હેમનું હું હેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

– તુષાર શુક્લ

પરિક્ષા સદાયે કેમ લીધા કરે છે

એ જ મારી પરિક્ષા સદાયે કેમ લીધા કરે છે
ઝેર આપે કે અમૃત એ તો રોજ પીધા કરે છે

કોઇને ના આટી ધુટી સમજાય આ પ્રેમની જો
કોઇ પણ કારણ હોય..જાસા રોજ દીધા કરે છે

આમ તો સર મારું એની સામે ઝુકેલું રહે છે
જોઇ ને મારી આંખમા એ પ્રશ્ન કીધા કરે છે

સ્થાન મારું સમજાય ના..ઘટના બધી જે બને છે
જિંદ ને લાચારી સવાલો રોજ સીધા કરે છે

આ ખુમારી મારી ગઝલો પુરતી ટકાવી શકીએ
ચાહતોમાં સંજોગ મારા ગાત્રો જ ઢીલા કરે છે

તામ્રપત્રમાં કે હું ગઝલમાં નામ લખતો રહું પણ
વાંચતા માણસ કોઇ પણ તો નેણ તીણા કરે છે

મેળવ્યુ શુ કે શું ગુમાવ્યું ના વિચારો કશું પણ
ને ન વળગો એને કદી..એ કામ ખીલા કરે છે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

ત્યાં અમે ધડકતા મળીશું..!!

હ્રદય પર હાથ રાખો ત્યાં અમે ધડકતા મળીશું
નયનને બંધ કરશો તો ત્યાં સરકતાં મળીશું

ભલેને આપ સપનામા મળૉ ફરક શું પડે છે?
અમે સપના મહી પણ આપને મલકતા મળીશું

વિતાવીશુ જિવન..મીઠી નજર મળે જો સદાયે
અમે અંમૃત ભરેલા કુંભ થૈ તરસતા મળીશું

ભલે આજે તમે દિલમા નહી વસાવી શકો..ને
તમારી આંખમાં કાલે અમે વરસતાં મળીશું

કદી જાગે તરસ ચાતક સમી તમોને અમારી
અમે પણ વાદળો પાછળ સદા ગરજતા મળીશું

પવનની જેમ તમારી લટ અમે અડકતા રહીશું
પછી ઊડતી લટૉમાં પણ અમે ફરકતાં મળીશું

હવાલો વ્હાલનો આપી જુઓ અમોને તમે પણ
તમારી લાગણી કાજે અમે ભટકતા મળીશું

કદી ખાતાવહી કોરી રહે નહી લાગણીની
મહોતરમાં તમારી માંગણી ખતવતાં મળીશું

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

હું તને એ રીતથી સપનામા જગાડતો રહીશ

યાદ આવું રોજ ચાહત એવી બતાવતો રહીશ
હું તને એ રીતથી સપનામા જગાડતો રહીશ

ચેન પડશે ના તને..ના આરામ પણ મળે કદીએ
રાતને દિવસો જ ભૂલાવી ને સતાવતો રહીશ

ચાહતો’તો એ જ રીતે ચાહીશ આપને સદાયે
કોઇની બૂરી નજરથી જોજે બચાવતો રહીશ

ના રહેવા દંઉ ઉદાસીને સાથમા..ગઝલ લખીને
આ કલાથી આ જીવન તું જોજે હસાવતો રહીશ

માનવીમાં અંશ ઇશ્વરનો હોય તો નમી જવાનું!!
ને સદા તારી છબીને હું સર જુકાવતો રહીશ

રોજના અભિશાપમાંથી બ્હારે ન નીકળી શક્યો હું
સાંજ તારી ચાહતોથી..જોજે સજાવતો રહીશ

ચાંદ-સૂરજ ને સિતારાની રોશની નથી..છતાયે
આ બધાથી પર..ગઝલમા રોશન કરાવતો રહીશ

આપના કાજે લ ખ્યું છે..લખતો રહીશ હું સદાયે
આ ગઝલને આપના નામે હું લખાવતો રહીશ

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

ટહુંકો ખોવાયો છે

સવારે રોજ જડતો એ ટહુંકો ખોવાયો છે
વંસતમા પાનખરનો ભાવ કેવો ઉચકાયો છે

નથી ઝરણું વહેતું રોજ કલરવનું ડાળીએ
હવે એ ડાળનો નાતો પક્ષીને ભૂલાયોછે

અહીં ભીંજાઇ પાંપણની બધી કેડી પાણીથી
રસ્તો પણ આસુઓથી સાફસુથરો ધોવાયો છે

બધા એ મોર ભીતે ચીતરાયા ભાદરવાના
જુવો ને હાથિયો મૌસમ વિના ગોંરંભાયો છે

હતી બેધડક ત્યાં આવન અને જાવન મારી પણ
હવે સંચાર-બંધીનો જ લીટૉ દોરાયો છે

હજી પરિચય અને પરિણય બધી મૌસમ તાજી છે
અને શાયર જુવોને..આપનો તો હેવાયો છે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

આંખોમાં આવી રીતે તું દૃશ્યો ન મોકલાવ

આંખોમાં આવી રીતે તું દૃશ્યો ન મોકલાવ,
ખાલી થયેલ ગામમાં જાસો ન મોકલાવ.

ફૂલો ય પૂરબહારમાં હિંસક છે આજકાલ,
રહેવા દે, રોજ તું મને ગજરો ન મોકલાવ.

તું આવ કે પાડી રહ્યો છું સાદ હું તને,
પહાડોની જેમ ખોખરો પડઘો ન મોકલાવ.

ખાબોચિયું જ આમ તો પર્યાપ્ત હોય છે,
હોડી ડુબાડવાને તું દરિયો ન મોકલાવ.

થોડોક ભૂતકાળ મેં આપ્યો હશે કબૂલ,
તું એને ધાર કાઢીને પાછો ન મોકલાવ.

– રમેશ પારેખ

શબ્દોમાં ક્યાં સમાય છે તારી ને મારી વાત ?

શબ્દોમાં ક્યાં સમાય છે તારી ને મારી વાત ?
અર્થોમાં ક્યાં ચણાય છે તારી ને મારી વાત

છલકાતી ચાંદનીમાં ઉતારી બધાં વસન,
ચંચળ બનીને ન્હાય છે તારી ને મારી વાત.

અવકાશમાં નિ:શ્વાસ બનીને ઘૂમી ઘૂમી-
એકાંતમાં પછડાય છે તારી ને મારી વાત.

આવી અતીતની આંગળી પકડીને આંખમાં
આંસુ મહીં ભીંજાય છે તારી ને મારી વાત.

રણ ખાલી-ખાલી આભ તળે એકલું નથી,
થઇ થઇ તરસ વિંઝાય છે તારી ને મારી વાત.

એની અવર-જવર છતાં ઉંબર નહીં ઘસાય ?
આવે ને પાછી જાય છે તારી ને મારી વાત.

રસ્તાની જેમ કાળ ખૂટે ક્યાં કે બેસીએ !
સપનાંનો ભાર થાય છે તારી ને મારી વાત.

કોશિશ હું આપઘાતની એકાદ કરી જોઉં. – રમેશ પારેખ

તારા સ્મરણને મારામાંથી બાદ કરી જોઉં,
કોશિશ હું આપઘાતની એકાદ કરી જોઉં.

શા માટે બાધી રાખવા સગપણના પાંજરે?
લાવો, તમામ શ્વાસને આઝાદ કરી જોઉં.

કોનામાં લીલો મોલ લચી પડશે, શી ખબર
સર્વત્ર મારા જીવનો વરસાદ કરી જોઉં

આ ખાલી ઘરમાં હોતું નથી કોઇ આજકાલ,
રહેતુ’તું કોણ, લાવ, જરા યાદ કરી જોઉં

છું હું કોઇક માટેની સાષ્ટાંગ પ્રાથના,
મંદિરમાં કોણ છે, હું કોને સાદ કરી જોઉં?

જાઉં ને મૃત્યુ નામના રાજાધિરાજને
પેશેનજર રમેશની સોગાદ કરી જોઉં.

હવે પાંપણોમાં અદાલત ભરાશે – રમેશ પારેખ

આ હથેળી બહુ વહેમવાળી જગા છે,
અહીં સ્પર્શ વસતા એ પ્રેતો થયા છે.

હવે પાંપણોમાં અદાલત ભરાશે
મેં સ્વપ્ન નિરખવાના ગુના કર્યા છે

મને આ નગરમાં નિરાધાર છોડી
રસ્તા બધા કોની પાછળ ગયા છે

છે આકાશમાં છે, અને આંખોમાં પણ છે
સૂરજ માટે ઉગવાના સ્થાનો ઘણા છે

પહાડો ઉભા રહીને થાક્યા છે એવા
કે પરસેવા, નદીઓની પેઠે વહ્યા છે

મને ખીણ જેવી પ્રતિતિ થઇ છે
હું છું ને ચારે તરફ ડુંગરા છે

ગઝલ હું લખું છું અને આજુ-બાજુ
બધા મારા ચહેરાઓ, ઉંઘી રહ્યા છે

એક છોકરી ન હોય ત્યારે…

એક છોકરી ન હોય ત્યારે
કેટલાં અરીસાઓ
સામટા ગરીબ બની જાય છે

બીજું શું થાય
કંઈ પથ્થર થઈ જાય
કંઈ ચોખંડી ચીજ બની જાય છે

શેરીના છેવાડે ઊભેલા છોકરાને
શું શું નહિ થાતું હોય બોલો
હાથમાંને હાથમાં જ મોગરાનું
ચીમળાતું ફૂલ બની જાય ફરફોલો

અંધારું સાંજ પહેલા
આંખોમાં ઘેરી વળે
એવો બનાવ બની જાય છે

સૌ સૌનો સૂરજ સૌ સાચવે પણ
છોકરીના હિસ્સાના સૂરજનું શું
આમ તો સવાલ આખા ગામનો છે
પણ કેવળ છોકરાને આવે આંસુ

ગામ વચ્ચે ઓગળતો
ઓગળતો છોકરો
કંઈ પણ નથી જ બની જાય છે

– રમેશ પારેખ