પ્રેમ કરું છું, હું તને પ્રેમ કરું છું

પ્રેમ કરું છું, હું તને પ્રેમ કરું છું,
જાણું નહીં કે કેટલો ને કેમ કરું છું.

વધતો રહે છે, સહેજ પણ ઘટતો નથી કદી
છલકાતો જાય છે, હું જેમ જેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

દિવસો વીતી રહે છે તને જોઈ જોઈને,
રાતો પસાર હું જેમ-તેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

ખીલતો રહું છું હુંય ને ખૂલતો જઉં છું હું,
ગમતું રહે છે જેમ તને હું તેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

ભૂલીને ઘાટ જૂજવા એકાંતની ક્ષણે,
ઓગાળી એને હેમનું હું હેમ કરું છું.
હું તને પ્રેમ કરું છું..

– તુષાર શુક્લ

ટહુંકો ખોવાયો છે

સવારે રોજ જડતો એ ટહુંકો ખોવાયો છે
વંસતમા પાનખરનો ભાવ કેવો ઉચકાયો છે

નથી ઝરણું વહેતું રોજ કલરવનું ડાળીએ
હવે એ ડાળનો નાતો પક્ષીને ભૂલાયોછે

અહીં ભીંજાઇ પાંપણની બધી કેડી પાણીથી
રસ્તો પણ આસુઓથી સાફસુથરો ધોવાયો છે

બધા એ મોર ભીતે ચીતરાયા ભાદરવાના
જુવો ને હાથિયો મૌસમ વિના ગોંરંભાયો છે

હતી બેધડક ત્યાં આવન અને જાવન મારી પણ
હવે સંચાર-બંધીનો જ લીટૉ દોરાયો છે

હજી પરિચય અને પરિણય બધી મૌસમ તાજી છે
અને શાયર જુવોને..આપનો તો હેવાયો છે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

આંખોમાં આવી રીતે તું દૃશ્યો ન મોકલાવ

આંખોમાં આવી રીતે તું દૃશ્યો ન મોકલાવ,
ખાલી થયેલ ગામમાં જાસો ન મોકલાવ.

ફૂલો ય પૂરબહારમાં હિંસક છે આજકાલ,
રહેવા દે, રોજ તું મને ગજરો ન મોકલાવ.

તું આવ કે પાડી રહ્યો છું સાદ હું તને,
પહાડોની જેમ ખોખરો પડઘો ન મોકલાવ.

ખાબોચિયું જ આમ તો પર્યાપ્ત હોય છે,
હોડી ડુબાડવાને તું દરિયો ન મોકલાવ.

થોડોક ભૂતકાળ મેં આપ્યો હશે કબૂલ,
તું એને ધાર કાઢીને પાછો ન મોકલાવ.

– રમેશ પારેખ

શબ્દોમાં ક્યાં સમાય છે તારી ને મારી વાત ?

શબ્દોમાં ક્યાં સમાય છે તારી ને મારી વાત ?
અર્થોમાં ક્યાં ચણાય છે તારી ને મારી વાત

છલકાતી ચાંદનીમાં ઉતારી બધાં વસન,
ચંચળ બનીને ન્હાય છે તારી ને મારી વાત.

અવકાશમાં નિ:શ્વાસ બનીને ઘૂમી ઘૂમી-
એકાંતમાં પછડાય છે તારી ને મારી વાત.

આવી અતીતની આંગળી પકડીને આંખમાં
આંસુ મહીં ભીંજાય છે તારી ને મારી વાત.

રણ ખાલી-ખાલી આભ તળે એકલું નથી,
થઇ થઇ તરસ વિંઝાય છે તારી ને મારી વાત.

એની અવર-જવર છતાં ઉંબર નહીં ઘસાય ?
આવે ને પાછી જાય છે તારી ને મારી વાત.

રસ્તાની જેમ કાળ ખૂટે ક્યાં કે બેસીએ !
સપનાંનો ભાર થાય છે તારી ને મારી વાત.

કોશિશ હું આપઘાતની એકાદ કરી જોઉં. – રમેશ પારેખ

તારા સ્મરણને મારામાંથી બાદ કરી જોઉં,
કોશિશ હું આપઘાતની એકાદ કરી જોઉં.

શા માટે બાધી રાખવા સગપણના પાંજરે?
લાવો, તમામ શ્વાસને આઝાદ કરી જોઉં.

કોનામાં લીલો મોલ લચી પડશે, શી ખબર
સર્વત્ર મારા જીવનો વરસાદ કરી જોઉં

આ ખાલી ઘરમાં હોતું નથી કોઇ આજકાલ,
રહેતુ’તું કોણ, લાવ, જરા યાદ કરી જોઉં

છું હું કોઇક માટેની સાષ્ટાંગ પ્રાથના,
મંદિરમાં કોણ છે, હું કોને સાદ કરી જોઉં?

જાઉં ને મૃત્યુ નામના રાજાધિરાજને
પેશેનજર રમેશની સોગાદ કરી જોઉં.

હવે પાંપણોમાં અદાલત ભરાશે – રમેશ પારેખ

આ હથેળી બહુ વહેમવાળી જગા છે,
અહીં સ્પર્શ વસતા એ પ્રેતો થયા છે.

હવે પાંપણોમાં અદાલત ભરાશે
મેં સ્વપ્ન નિરખવાના ગુના કર્યા છે

મને આ નગરમાં નિરાધાર છોડી
રસ્તા બધા કોની પાછળ ગયા છે

છે આકાશમાં છે, અને આંખોમાં પણ છે
સૂરજ માટે ઉગવાના સ્થાનો ઘણા છે

પહાડો ઉભા રહીને થાક્યા છે એવા
કે પરસેવા, નદીઓની પેઠે વહ્યા છે

મને ખીણ જેવી પ્રતિતિ થઇ છે
હું છું ને ચારે તરફ ડુંગરા છે

ગઝલ હું લખું છું અને આજુ-બાજુ
બધા મારા ચહેરાઓ, ઉંઘી રહ્યા છે

એક છોકરી ન હોય ત્યારે…

એક છોકરી ન હોય ત્યારે
કેટલાં અરીસાઓ
સામટા ગરીબ બની જાય છે

બીજું શું થાય
કંઈ પથ્થર થઈ જાય
કંઈ ચોખંડી ચીજ બની જાય છે

શેરીના છેવાડે ઊભેલા છોકરાને
શું શું નહિ થાતું હોય બોલો
હાથમાંને હાથમાં જ મોગરાનું
ચીમળાતું ફૂલ બની જાય ફરફોલો

અંધારું સાંજ પહેલા
આંખોમાં ઘેરી વળે
એવો બનાવ બની જાય છે

સૌ સૌનો સૂરજ સૌ સાચવે પણ
છોકરીના હિસ્સાના સૂરજનું શું
આમ તો સવાલ આખા ગામનો છે
પણ કેવળ છોકરાને આવે આંસુ

ગામ વચ્ચે ઓગળતો
ઓગળતો છોકરો
કંઈ પણ નથી જ બની જાય છે

– રમેશ પારેખ

દીકરી મારી લાડકવાયી – મનહર ઊધાસ

 

દીકરી મારી લાડકવાયી લક્ષ્મી નો અવતાર
એ સુવે તો રાત પડે ને જાગે તો સવાર

દીકરી તારા વહાલ નો દરિયો જીવનભર છલકાય
પામતા જીવન માતપિતા નું ધન્ય થયી જાય
એક જ સ્મિત માં તારા ચમકે મોતીડા હાજર
દીકરી મારી લાડકવાયી

ઢીંગલા સાથે રમતી ઢીંગલી જેવું મારું બાળ
રમતા થાકી ને ભૂખ લાગે તો ખીર રાખું તૈયાર
રૂપ માં તારા લાગે મને પરી નો અણસાર
દીકરી મારી લાડકવાયી

કાલી ઘેલી વાણી થી ઘર ઘૂઘરો થઇ ને ગુંજે
પ પ પગલી ચલાવતા બાપ નું હૈયું ઝૂમે
દીકરી તું તો માતપિતા નો સાચો છે આધાર
દીકરી મારી લાડકવાયી

હૈયા ના ઝૂલે હેત ની દોરી બાંધી તને ઝુલાવું
હાલરડાં ની રેશમી રજાઈ તને હું ઓઢાડું
પાવન પગલે તારા મારો ઉજળો છે સંસાર
દીકરી મારી લાડકવાયી

દીકરી મારી લાડકવાયી લક્ષ્મી નો અવતાર
એ સુવે તો રાત પડે ને જાગે તો સવાર

તારું ના હોવું ઍટલે!!

તારું ના હોવું ઍટલે!!
હું મૃત્યુંની કલ્પનાને કાગળ પર
બહુ જ અર્થપૂર્ણ ઉતારી શકું છું
જાણે કોઇ મૃત કવિનો આત્મા
કાગળ પર કવિતા ઉતારતો હોય.

જેં વાંચનારા અને ભાવકો બંનેને
સહજ રીતે મૃત્યુંનો અહેસાસ કરાવી શકે છે.

તારું ના હોવું ઍટલૅ!!
હવાને એવું બતાવવા માંગું છું કે
હું હવામાંથી પ્રાણવાયુંનો ઉપયોગ કરીને
જીવી રહ્યો છું.
એવું હવાને દેખાડવા માટે જ ફકત.

તારું ના હોવું એટલે મારા માટે?
મારૂં હોવું જરૂરી પણ નથી
અર્થપૂર્ણ રીતે સાબિત કરી શકું
એવા એક મોકાની તલાશ કરૂં છું

પણ તારું ના હોવું એટલે!!
ઝંખનાની અટારીએ મધરાત સુધી
એકલતા ઓઢેલી મૌન ચુડેલનું
મારા સિવાઇ કોઇને સંભળાઇ નહીં
એ રીતે ભારે પગે ટહેલતું રહેવું

પગરવનાં મૌનને કવિનો આત્માં જિલી શકે છે
તારી ગેરહાજરીમાં મારો આત્માં શીખી શક્યો છે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)

હું તને ચાહું છુ, એનો મતલબ એવો તો નથી…!!

હું તને ચાહું છુ,
એનો મતલબ એવો તો નથી
કે તારા માટે હું રોજ લખતો રહું
ને તારા માટે હું ચાહત જતાવતો રહું
કે સતત તારા માટે તડપતો રહું
કે સતત તારા સાથે કનેકટ રહું
ને સદા તને મસકા મારતો રહું

અને
તું જાણે છે
હાલમાં ઉર્મિઓ અને લાગણીઓની
બહું ખેંચ અનૂભવું છું

ઉર્મિ ને લાગણીની બાબતમાં
તારા જેટલો અમીર નથી
મારી ઉર્મિઓ અને લાગણીઓની
સૌથી મોટી સંગ્રહાખોર તું છે
અને સદા રહેવાની છો

મારે પણ ઘણા કામ હોય છે
મારે પણ ઘણા એવા મિત્રો છે
જેમા પુરુષો છે એટલી જ સ્ત્રીઓ છે
અને એમાં ઘણાખરા મિત્રો

કદાચ મને
તારાથી વધું ચાહતા હશે
પણ એનો મતલબ
તું તારી રીતે સાધમાં

હા!છતાં તું મને ગમે છે
કારણકે તું દોસ્ત નથી
અને મારા દોસ્તો જેવી ખાસ પણ નથી

તોયે છતાં તું મને ગમે છે
કારણ કે
તું હુકમની અધિકારી છે
અને
મને તારા હુકમનો પાલન કરવું ગમે છે

ખોટા કારણૉમાં આપણે પડવું નથી
આ દોસ્તી ને પ્રેમને પડતા મુકને યાર

તારામાં ના ગમવા જેવા એવા કારણો પણ નથી
કારણ નથી આપવું
બસ અકારણ તું મને ગમે છે

અને જે જગ્યાએ દિલને
શુકુન કે રાહત મળે છે
એ જગ્યા પર બળજબરીથી કબજો
જમાવીને બેઠી છો.

બસ એક-બીજાને
સ્પાયસી સ્ટાઇલમા
ગમતા રહીએ
તડકા લગા કે

(નરેશ કે.ડૉડીયા)